-
07.01.2024|
07:22
Տիրամոր աչքից արցունք չի կաթում,
Աղոթք չի կարդում խեղճ ադամորդին:
Ի՞նչ անի Տերը այս քավարանում,
Ինչպե՞ս բաժանի սիրտը ամենքին:
-
06.01.2024|
16:32
Հունվարի 6։
Այսօր արցախցի նշանավոր գրող ՎԱԶԳԵՆ ՕՎՅԱՆԻ ծննդյան օրն է։
Վախճանվել է 37 տարի առաջ` 55 տարեկանում, սակայն առայսօր նրա բազազմաթիվ ստեղծագործություններ ապրում են, այժմեական են ու կարծես գրված լինեն մեր օրերում։
-
06.01.2024|
15:55
Թավալգլոր անցնող մեր օրերի երթում,
արագ հերթափոխում գաճաճ տարիների
ո՛չ սրինգով տխուր, ո՛չ շռինդի երգով
չզմայլվեց իմ խենթ` այս անհանգիստ ոգին:
-
06.01.2024|
10:20
Ահա լուռ նստած մտորում եմ ես,
Ինչու՞ են մարդիկ տարբերվում այսպես,
Ոմանք՝ լուսատու արև են ասես,
Ոմանք էլ մռայլ ու գորշ ամպի պես։
-
05.01.2024|
08:20
Այս լուսանկարն արվել է 1916 թ. Սիրիայում գտնվող Հորանի շրջանում: Սա բացառիկ մի տեսարան է ներկայացնում, թե ինչպես են սովի մատնված և ամիսներ շարունակ խոշտանգումների ենթարկված հայ գաղթական կանայք խմբվել սատկած ավանակի դիակի շուրջ: Լուսանկարի հեղինակը Հասան Ամջան է, ով Ջեմալ փաշայի կողմից նշանակվել էր հայ բռնագաղթյալների տեսուչ: Նա անձամբ զբաղվել է տեղահանված հայերին Սիրիայում ու Լիբանանում վերաբնակեցնելու գործով:
-
05.01.2024|
06:55
Շահանե՛, սևաչյա իմ տխուր Շահանե՛,
Շահ Նամեն շուրթերիս հարավից ես եկա,
խոնարհմամբ թովչանքիդ` լոկ քաջանց այն վայել
ու անզուսպ անձկությամբ` ծնկներիդ հեկեկա՜մ:
-
04.01.2024|
21:22
Մեկը լիներ՝ այս տարածքի
դուռը բացեր Նոր տարվա դեմ,
մահապարտի շորը հագին
քանդեր մթի մարմինը սև...
-
30.12.2023|
10:11
Նախարար Անդրեասյանը շարունակում է զարմացնել իր գործելաոճով ու հայտարարություններով։ Սովետի ժամանակ մի արտահայտություն կար, որը ռուսերենով հնչում էր հետևյալ կերպ․ Мы посовещались и я решил․
-
30.12.2023|
09:07
Գրառումը սկսենք օրվա ցնցող մեջբերումից, որի հեղինակը պատմության դասագրքի հեղինակ Սմբատ Հովհաննիսյանն է։ Այսօր տեղի ունեցած մամուլի ասուլիսի ժամանակ նա հայտարարել է հետևյալը․ «Ավելի շատ բացասական իրողությունների վրա են կենատրոնանում, բայց դասագիրքն իր դրական կողմերն էլ ունի․․․» տես հղումը՝
-
29.12.2023|
21:08
Ես Աստծուց զատ՝ նաև երազներին եմ հավատում։ Այնպես եղավ, որ երկուսին իրար հետ տեսա։ Մոգական երազ էր։ Քնած էի լայն մահճակալում։ Սովորաբար կողքիս կինս է լինում։ Այդ օրը Աստվածն էր։ Մութ գիշեր էր, Իրեն չէի տեսնում, բայց գիտեի, որ Ինքն է։ Ասաց.
– Լևո՛ն, քեզ մի բան պիտի ասեմ…